Yankı
٢٧ رجب ١٤٤٤ YANKI ben ben ken ken dim dim belki echo gibiydim ama başı açık mavi evlerden sarkan bir vah vah da değildim dişlerim kamaşana dek yürüdüm binaların uzun bağırtıların çok uzun öğürtülerin olduğu yere bilindik şeymiş diye ufalanan günlere konuşulan bir bayram sabahı buldum dudaklarıma bıraktığın firdevsten olsa en gerek geçemez olurdum şu sanırsın on beş atlının içinden çaldığı piyanolardan geldimse de cennet ağaclarının oraya, kalabalığa. gizemli bacalar da vardı apartmanlarda dolaşır o endamın altında gizliyse kadınlar da. kadınların her şeyden aldığı bir şeyle döner dünya peki yangının neden çıktığını bilmeyen bir çocuk da böyle gizlidir giz açığa çıkmak isteğinden onludur gizli olan bu dünyaya dayanamazsa pay alır herkesten bir parça, bir parça o herkeste seslenir utanarak, ben ben, diye sesi insanı kovalayan bir yankı sesi bildiğiniz gibi olmayan şey korku verir ba...