Dolma Vermeyen Ağac

  وعد ایدلمش بر شعر   ای افندمڭ آنەسی، عذر بیان ایدرم.

  ٧  ربیع الاول ١٤٤٥ o, köy evinin balkonunu yıkayandı balkonun mermerlerinden geceye kadar serinlik çıkartan kokuyu minderlerin üzerinde bana uyutandı. kerpiç evlerin yanakları kadar kırmızı kardeşi aklının köşesinde bir kızı hatırlatan. bağçe yolu, yalancı bir akraba sesi, bunları biriktirendi. ve kendi kendinden kurtulmak isteyen bir sobaydı. her çocuk gibi huysuzdu her kendine bakılmayan gözden bir her üstünde gezinen göze bir huysuzluk çıkarırdı her çocuk büyüklere benzemeye başladığı zaman huysuzluğu bırakırdı bu ancak çocukluğu bırakmakla olurdu. sobaların yakılarak yakılmadığını bilenler deli midir nedir dediler çünkü sarihtir hakikat ayıplanacak şeyler olmazsa ayıplanacak olunurdu   o, köy evinin balkonunu yıkayandı beni katsız yani kesiksiz, günahsız gibi gözükmeyen içinden ve dışından olan ...

٢٩ رمضان ١٤٤٤ you and the song سن و شرقیڭ صوڭنە دك قالەجق انسانلر بیلەجك سنڭ قرارتنی آنلر هپ یوكنی خفیفلتمکە چالیشان آنلر سنی هیچ اونوتمامق ایچون سوز ویرەجك بربرینە   and though another day  سنی هپ یوكلرینڭ خفیفله‌یەجك یرندە بردن برە طاشییەجقلر آما كیمسه اونوتمەیی خطرلامایاجق سن و شرقیڭ هپ اورادە قالەجق.   sen ve şarkın sonuna dek kalacak insanlar bilecek senin karartını onlar hep yükünü hafifletmeye çalışan onlar seni hiç unutmamak için söz verecek birbirine and though another day seni hep yüklerinin hafifleyecek yerinde birden bire taşıyacaklar ama kimse unutmayı hatırlamayacak sen ve şarkın hep orada kalacak.

١٧ صفر ١٤٤٥ TEMASSIZ SİVRİ SİNEK bır yarım dönüş yarım merdiven üst her işe cünub bir başlangıc noktası, der, atılmalıdır. onların kulluğu kuladır içmezler ayranı barda satılmadıkca ana elinden çıkmış olsa su katılmamış bir temiz olsa dahi. sokakları insan derisi götürmesi ve hayvanın bir sırnaşıklığı üzere barsakları rahatını bozmaz yepyeni ambalajlanmışlığın. renkli işler saman renginde eskitilmiş bandroller ve kurdele takılmış omuzlar patlar lağımlarla beraber çocukların göbekleri açık gezer çocuklarının çocukluktan çıksalar da, böylece ölene değin çocuk kalmak istemenin sevinçli kalabalığı savrulur çocukken fare ölüsü görmüş gibi o hayvanın işkembesinden çıkan bir baloncuk olan sokaklara. biz serinliğe izinsiz bir o mekanik saat sesi halinde şiirin öncesine bir şey koyarız çünkü vakit insanlardan yapışkan o boşluğu almaya diye yakılmaz hiçbir vakit. akşamları hüzünden gayrı kalanlarla içtimada sesi çıkmayan ölü...

٢٧ رجب ١٤٤٤     YANKI   ben ben ken ken dim dim belki echo gibiydim ama başı açık mavi evlerden sarkan bir vah vah da değildim   dişlerim kamaşana dek yürüdüm binaların uzun bağırtıların çok uzun öğürtülerin olduğu yere bilindik şeymiş diye ufalanan günlere konuşulan bir bayram sabahı buldum dudaklarıma bıraktığın firdevsten olsa en gerek geçemez olurdum şu sanırsın on beş atlının içinden çaldığı piyanolardan geldimse de cennet ağaclarının oraya, kalabalığa. gizemli bacalar da vardı apartmanlarda dolaşır o endamın altında gizliyse kadınlar da.   kadınların her şeyden aldığı bir şeyle döner dünya peki yangının neden çıktığını bilmeyen bir çocuk da böyle gizlidir giz açığa çıkmak isteğinden onludur gizli olan bu dünyaya dayanamazsa pay alır herkesten bir parça, bir parça o herkeste seslenir utanarak, ben ben, diye sesi insanı kovalayan bir yankı sesi bildiğiniz gibi olmayan şey korku verir ba...