Şahitlerin Tanıkları ve Pit Kareli Güneş Paneli

 ٧ ربیع الاول ١٤٤٥

o, köy evinin balkonunu yıkayandı
balkonun mermerlerinden geceye kadar serinlik çıkartan kokuyu

minderlerin üzerinde bana uyutandı.

kerpiç evlerin yanakları kadar

kırmızı

kardeşi aklının köşesinde bir kızı hatırlatan.

bağçe yolu,

yalancı bir akraba sesi,

bunları biriktirendi.

ve

kendi kendinden kurtulmak isteyen bir sobaydı.

her çocuk gibi huysuzdu

her kendine bakılmayan gözden bir

her üstünde gezinen göze bir huysuzluk çıkarırdı

her çocuk

büyüklere benzemeye başladığı zaman huysuzluğu bırakırdı

bu ancak çocukluğu bırakmakla olurdu.

sobaların yakılarak yakılmadığını bilenler

deli midir nedir dediler

çünkü sarihtir hakikat

ayıplanacak şeyler olmazsa ayıplanacak olunurdu

 

o, köy evinin balkonunu yıkayandı

beni katsız

yani kesiksiz,

günahsız gibi gözükmeyen

içinden ve dışından olan

balkonunda yıkayandı.

beni soğuk yorganların altında

bembeyaz ve günahlı uyutan

sis çıkınca şehrin önünü kapatan

aklımda çeşmeler dolusu

çeşmeler şırıltısı

güneşler uyandırandı

kızlara

beni -şehirden geleni-

eliyle gösterendi

çünkü şehrin katları

ve kesikleri birer günahtı

köylülük;

oradan çalınca hiç çalınmamış sayılırdı.

yorgun evleri biraz daha ezen

odunları yeşerten o ufak şapkaları evlerin.