Muhammed ve Furkan

 ١٤ جمادی الآخر ١٤٤٤

محمد  و  فورقان

سولوق قوقان اوطەلردە بویادم چوجوقلغمی
و قارشیلردە دوران آرابەلرین بوندن خابری اولمادی هیچ
سوقاقلرین، دورانلارین
اما قورقونجلی أو بنی هپ بیلیوردی
اشیغی اولمازدی قورقونجلی أوڭ، تختەیدی
سوقاقدن فاعض آلمازدی چیچك صواشلری گبی
او دە نالبورە اودەدیكی قدر بر شیدی ایشتە

اوچ فیشكی وار، ایكنەلی بلكە دە
سوقاق اشیقلرینڭ آڭا اوردیغنی بن نە زمان گوردم
او غریب نسنەلرین چوجوق رومان آڭلادیمندە دكل
اولدیریجی صاری اشیقلر اولدیغنی چوق صڭرە آڭلادم،
بابام اویویوردی، بابام واردی، سولوغی یایلیوردی
او أولردە بابام اوتورییوردی‌یی بڭا امپریال كلمەلر اوكرتدی
اورادە، اوزاقدە، آرقەندن بری یاقلاشیر گبی
قورقونج اوتورییوردی بنم هیچ گورمدیكم یمك مصاسندە
اما صاحیدن اویلەمی؟ بو قدر باسید می یاشامق
انسان اوكردیسی رونەسانسڭ بنی دلوب گچدیكنی نییە آڭلادیر اوقوللردە
كیمسە بیلمیەجكمی أوین بڭا قرداش اولدیغنی
قومرولر دە آغلاق بر یانیدر آڭن، دییەجك و ساچلریمی بوگون ینە كمسە طارامیور آڭلاشیلاجقمی چینگنەمڭ قنادندن
قنادندەكی اشیقلردن صارینلقلری سومدیكی
بنم گوزلریمە بر چوجوق اولوسی اولدیغنی اینجە
دوداقلری تیترەیەجكمی او أودە اوتورانلرین!

گوزلریمی قپاتدم
اللهڭ وارلیغی قدر بنی هیچ بر شی آغاجلایەمازدی
بونی بورادە بیتیرمدم، او برباد گیسیلری گیمدم
او جبی انسان دریسندن اولنمە شیلری
اما بنم دە جبمدە طاشیدیغم انكار ایدیلەمز،
گوردم
صباحلری سونمیور بورەدا گوزلر
اویسە شهر دییە باقیلەن پارە گچەن یرلر
یعنی انسانڭ تام اورتەسنە پارەیی قوندیردەن سرینلك
بنی بر مارتینڭ اشلندیمنی اونوتدیروب گوكسیمڭ عكسنە اوروب دورور،
جانی یانان حیوان گوزلریلە آڭلادیر آجییی
او چیپلاق حیوان نە زمان گوزكسە چوجوقلیغم جانلانیر، نە زمان اولسە
بر قادین قونەجقدر بیلیرم اونڭ یرینە
بیلیرم و بكلەرم بلەدیەنڭ هر اون ییلدە بر گلیشنی
 ایشقلرڭ هر اون ییلدە بر دگیشدیریلمسنی ایزلەرم

ویرگول آلتندە قالەن ایكی قرداشمی كشكە فیشك صواشندە غائب ایتسیدم،
درین بر سولوق، بابام گبی، ایشتە سنی بویلە بوتونلەدم.

MUHAMMED VE FURKAN

soluk kokan odalarda boyadım çocukluğumu

ve karşılarda duran arabaların bundan haberi olmadı hiç

sokakların, duranların,

ama korkunçlu ev beni hep biliyordu

ışığı olmazdı korkunçlu evin, tahtaydı

sokaktan faiz almazdı fişek savaşları gibi

o da nalbura ödediği kadar bir şeydi işte

üç fişeği var, iğneli belki de.

sokak ışıklarının ona vurduğunu ben ne zaman gördüm

o garip nesnelerin çocuk roman anlatımında değil

öldürücü sarı ışıklar olduğunu çok sonra anladım,

babam uyuyordu, babam vardı, soluğu yayılıyordu

o evlerde babam oturuyorduyu bana imperial kelimeler öğretti

orada, uzakta, arkandan biri yaklaşır gibi

korkunç oturuyordu benim hiç göremediğim yemek masasında

ama sahiden öyle mi? bu kadar basit mi yaşamak

insan öğretisi rönesansın beni delip geçtiğini niye anlatır okullarda

kimse bilmeyecek mi evin bana kardeş olduğunu

kumrular da ağlak bir yanıdır onun, diyecek ve saçlarımı bugün yine kimse taramıyor anlaşılacak mı çingenemin kanadından

kanadındaki ışıklardan sarınlıkları sevmediği

benim gözlerime bir çocuk ölüsü olduğunu ince

dudakları titreyecek mi o evde oturanların!

gözlerimi kapattım

Allah'ın varlığı kadar beni hiçbir şey ağaçlayamazdı,

bunu burada bitirmedim, o berbat giysileri giymedim o cebi insan derisinden ölünme şeyleri

ama benim de cebimde taşıdığım inkâr edilemez,

gördüm

sabahları sönmüyor burada gözler

oysa şehir diye bakılan para geçen yerler

yani insanın tam ortasına parayı kondurtan serinlik

beni bir martının eşlendigini unutturup göğsümün aksına vurup durur,

canı yanan hayvan gözleriyle anlatır acıyı

o çıplak hayvan ne zaman gözükse çocukluğum canlanır, ne zaman ölse

bir kadın konacaktır bilirim onun yerine

bilirim ve beklerim belediyenin gelişini

ışıkların her on yılda bir değiştirilmesini izlerim

virgül altında kalan iki kardeşimi keşke fişek savaşında kaybetseydim,

derin bir soluk, babam gibi, işte seni böyle bütünledim.