Kışla Subayı

٧ ربیع الاول ١٤٤٥

KIŞLA SUBAYI

adı koyulmaz bir ses

sesin içi durgun çığıltı

tınısında

ve kelimenin eğik bir hece.

adı henüz bir sadânın

yok yere kaymasından çok tiz

yok yere bir televizyon patırtısı

-akışkan, suretsiz-

geceye bir hoparlörün ihanetinden bakış

asılmış gömlekler bazen yorulmuş bir askerden farksız.

vakitliydim

benden vakit sorulurdu vakitsiz

fakat

onların yerini kendi vaktime bir getirmedim,

herkesin bir bilmediği benim bir bildiğime denkti

vakitlice olmak bunu gerektirirdi,

bu lazım değildi, elzem olmamıştı

gerekce kalmış, gerekten yamuk yumuk türemişti.

birleşim üretmeyen bir şeydi onlar ve:

uzaktan iki kişi -görünen-

biri kapıya ilişirdi,

dosyaların yalanla ne kadar kurşun kalem olabildiğini keşfetti o

öbürü

ceplerini gizleyecek kadar suskundu kalem karşısında

yoksa gayrı olmanın açıklığı

çıkarırdı onu öbürü olmaktan,

sanki bir şeyi hiç tek başına görmüş müydü;

birlik bir beyazdı

ve insan bununla ayıplanırdı.

ses kesildiğinde

zamanın vakti görünmedi

beyazdı

kesildiğini duymadı kimse.

gece yine bir gömlek oldu askerler

asıldı

ayaklarını uzattı kışla subayı.